Kleuters voor de herfstvakantie

De laatste twee dagen voor de herfstvakantie heb ik een groep kleuters. 20 paar ogen kijken me nieuwsgierig aan. Dat zijn er te weinig. In de 'EHBI' (eerste hulp bij invallen) stond dat er 24 kleuters in deze groep zitten, de stagiair zei 25. Even later komt de conciërge de klas in. 3 zieken, meldt hij. Ik vraag hem wie er dan ziek zijn, omdat ik er meer dan 3 mis. Dat weet hij niet en moet hij nakijken. Even later komt hij terug en meldt dat er 4 zieken zijn en dat er één meisje is dat wel op de lijst staat maar dat verhuisd is. Probleem opgelost, maar toch is dit bij een grote school best lastig. Op kleine scholen zijn eigenlijk alle leerlingen wel bekend, op een grote school is dat onhaalbaar en voornamelijk bij de kleuters. Zij zitten nog maar net op school en moeten nog wat 'bekend worden'.

De twee dagen zijn erg gezellig, zonder al te veel bijzonderheden. Bij beeldende vorming staat de lampion op het programma, waar een aantal kleuters bij het juiste tafelgroepje er lustig op los prikken. T. kijkt me een beetje hulpeloos aan. Hij vindt het maar niks. Ik laat hem een stukje zien en geef dan een tip hoe de robot uiteindelijk uit het papier komt. Als ik even later weer bij hem kom, zie ik dat hij mij wel ongeveer nadoet, maar dan met zo'n 3 millimeter tussen de geprikte gaatjes. Dat gaat niet werken. Eigenlijk moet ik wel lachen, het doet me denken aan mijn eigen kleutertijd. Ik weet er niet heel veel meer van; af en toe komen er wat dingen boven drijven. Zo ook dat ik aan prikken een gruwelijke hekel had; ik knipte liever. Prikken duurde zo lang. En dat is precies wat T. ook vindt. Als hij eindelijk één robot af heeft wil hij niet meer verder prikken. Morgen weer. Nu eerst in de bouwhoek. S. vindt het daarentegen wel heel leuk. Hij prikt er lustig op los en heeft binnen no-time een robot af. Hij wil wél verder met de tweede. Ook deze gaat heel goed, tot hij halverwege in zijn vinger prikt. Ik weet niet hoe hij het voor elkaar heeft gekregen gezien de prikplek in de vinger, maar hij huilt tranen met tuiten en kruipt bij me op schoot. Samen kiezen we een pleister uit die ik voorzichtig op zijn vinger plak. Daarna wil ook hij niet meer verder prikken. Ik zie 4 kleuters bij de priktafel nu angstig naar hun prikpen kijken. Dit incident maakt het prikken nog impopulairder..

Bij het buitenspelen op vrijdag is het wat nattig en koel, maar ik wil toch graag even met de kinderen naar buiten. Mijn overbuurjuf is het met me eens. Het is namelijk speelgoedochtend, deze vrijdag voor de vakantie, en alle kinderen mochten speelgoed meenemen. Dit is ook te merken aan de drukte in de klas. Maar even buiten uitrazen dus. Op een gegeven moment komt M. naar me toe, op één sok (drijfnat), half hinkelend. Hoe weet hij niet, maar zijn schoen is uit en wil niet meer aan. Ik trek zijn sok uit en help hem in zijn schoen. De overbuurjuf let op beide groepen terwijl ik met M. naar binnen ga om schone sokken aan te doen. 

Eenmaal weer buiten komt T. naar me toe. 'Mama?' Ik moet lachen en hij lijkt te beseffen dat wat hij zei niet helemaal klopt. Hij wordt spontaan rood. 'Eeeh, juf, bedoel ik...' 



Vrijdagochtend stuiteren de kinderen dus behoorlijk door de speelgoedochtend dus ik besluit een aflevering van Moffel & Piertje aan te zetten. Een goede actie zo blijkt later, wanneer er ook nog een heel legertje aan jarigen de klas binnenkomt. Hierna kunnen de kinderen nog even vrij spelen en zijn de dagen alweer om. 

En terwijl ik naar huis rijd bedenk ik mezelf nog maar weer eens dat kleuters toch ook wel heel erg leuk zijn.